Ζούμε σε μια εποχή όπου οι πολίτες αντιμετωπίζουν κάθε πολιτική δήλωση με δυσπιστία. Και όχι άδικα. Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει αμέτρητες υποσχέσεις που ξεχάστηκαν την επόμενη κιόλας μέρα των εκλογών, έχουμε δει πολιτικούς να αλλάζουν θέσεις με ευκολία και κόμματα να εγκαταλείπουν τις δεσμεύσεις τους μόλις βρεθούν κοντά στην εξουσία.
Γι’ αυτό και υπάρχουν στιγμές που, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς πολιτικά ή όχι, ξεχωρίζουν.
Η δήλωση του προέδρου της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρη Νατσιού, ότι είναι διατεθειμένος να παραιτηθεί από το βουλευτικό του αξίωμα εάν υποχρεωθεί να αποκτήσει Προσωπικό Αριθμό, δεν ήταν μια ακόμη πολιτική ατάκα. Ήταν μια δήλωση που έβαλε στο τραπέζι κάτι που σπανίζει στη σύγχρονη πολιτική: το προσωπικό κόστος.
«Θα παραιτηθώ του αξιώματος, αλλά προσωπικό αριθμό δεν παίρνω», είπε από το βήμα της Βουλής.
Δεν είπε ότι θα το εξετάσει. Δεν είπε ότι θα περιμένει να δει τι θα κάνουν οι υπόλοιποι. Δεν αναζήτησε μια βολική μέση λύση. Δήλωσε ξεκάθαρα ότι, αν χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στις πεποιθήσεις του και στη βουλευτική έδρα, επιλέγει να χάσει την έδρα.
Και αυτό, στη σημερινή Ελλάδα, μόνο συνηθισμένο δεν είναι.
Η πολιτική, δυστυχώς, έχει γεμίσει από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το αξίωμα ως αυτοσκοπό. Η καρέκλα γίνεται πολλές φορές σημαντικότερη από τις ιδέες. Οι κόκκινες γραμμές μετακινούνται, οι δεσμεύσεις ξεθωριάζουν και οι προεκλογικές υποσχέσεις προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της εξουσίας.
Γι’ αυτό και η στάση του Δημήτρη Νατσιού προκαλεί εντύπωση. Όχι επειδή όλοι οφείλουν να συμφωνήσουν μαζί του για τον Προσωπικό Αριθμό, αλλά επειδή εμφανίζεται πρόθυμος να πληρώσει το τίμημα των όσων πιστεύει.
Θυμάμαι πολύ καλά την περίοδο πριν από τις εκλογές του 2023.
Σχεδόν κανείς δεν έδινε πιθανότητες στη ΝΙΚΗ να βρεθεί μέσα στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Δημοσκοπήσεις την άφηναν εκτός Βουλής, πολιτικοί αναλυτές την αντιμετώπιζαν ως ένα μικρό κόμμα χωρίς προοπτική και τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης είτε την αγνοούσαν είτε θεωρούσαν δεδομένο ότι δεν θα ξεπεράσει το όριο του 3%.
Κι όμως, η κάλπη είχε διαφορετική άποψη.
Η ΝΙΚΗ μπήκε στη Βουλή, ανατρέποντας τις προβλέψεις σχεδόν όλων. Για τους ανθρώπους που τη στήριξαν, αυτό αποτέλεσε μια απρόσμενη και ιστορική εξέλιξη· πολλοί από αυτούς μίλησαν ακόμη και για ένα «θαύμα», θεωρώντας ότι ένα κόμμα με ελάχιστη προβολή κατάφερε να αποκτήσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση απέναντι σε όλες τις προβλέψεις.
Ίσως αυτό να εξηγεί και γιατί αρκετοί ψηφοφόροι της περιμένουν από τη ΝΙΚΗ κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Όχι απλώς διαφορετικές πολιτικές θέσεις, αλλά διαφορετική πολιτική συμπεριφορά.
Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις απόψεις του Δημήτρη Νατσιού. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό και αποτελεί στοιχείο της δημοκρατίας. Εκείνο όμως που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει είναι ότι ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ επέλεξε να συνδέσει τη βουλευτική του ιδιότητα με μια συγκεκριμένη αρχή, δηλώνοντας δημόσια ότι δεν είναι διατεθειμένος να την εγκαταλείψει για να διατηρήσει το αξίωμά του.
Και αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη διαφορά.
Οι περισσότεροι πολιτικοί ζητούν από τους πολίτες να θυσιάσουν κάτι για χάρη των αποφάσεών τους. Ελάχιστοι εμφανίζονται πρόθυμοι να θυσιάσουν οι ίδιοι κάτι για όσα υποστηρίζουν.
Αν τελικά ο Δημήτρης Νατσιός χρειαστεί ποτέ να κάνει πράξη όσα είπε, τότε θα κριθεί από την ιστορία. Μέχρι σήμερα, όμως, είναι από τους ελάχιστους αρχηγούς κοινοβουλευτικού κόμματος που δήλωσαν δημόσια ότι η συνείδησή τους αξίζει περισσότερο από μια βουλευτική έδρα.
Σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα δοκιμάζεται καθημερινά, τέτοιες δηλώσεις υπενθυμίζουν ότι η πολιτική δεν μετριέται μόνο με έδρες, ποσοστά και αξιώματα. Μετριέται και με τη συνέπεια ανάμεσα σε αυτά που λες και σε αυτά που είσαι διατεθειμένος να υποστείς για να τα υπερασπιστείς.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το χαρακτηριστικό που λείπει περισσότερο από την Ελληνική πολιτική σκηνή.